Defunctus est

  "Hayat yerine getirilmesi gereken bir vazifedir."  Her gün aynaya baktığınızda, yüzünüzdeki mimiklerin, derinin ve kasların altında bu vazifeyi görürsünüz. Hücrelerinize işlenen bu vazife canlı olmaya devam etmek için sizi yaşamaya motive eder. Nefret ettiğiniz işinize gitmeye, komodinin üstünde duran fatura yığınının ödenmesine, bir kaç gündür konuşmadığınız ailenizi aramaya...
  Aynaya bakmadan hemen önce, dünden kalan kıyafetlerinizi çıkarmıştınız oysa. Arınmak için bir duş almıştınız. Sahi temiz olmak ve arınmak ne için bu kadar önemli? Geçmişi arkada bırakmayı bu kadar çok istemek... Bu duş sizi temizlemişti... Arınmıştınız. Sonra tekrar aynaya baktınız.
  Güçlü bir sarsıntı ile hatırladınız."Hayat yerine getirilmesi gereken bir vazifedir." Saçınızı taradınız. Temiz kıyafetler giydiniz. Biraz parfüm sıktınız. Belki biraz makyaj ya da cilt bakımı. Daha genç görünmek istediğiniz zamanlar da oldu.  Sanki vazifenizi yerine getirirken, hiç yıpranmamışsınız gibi görmek istediniz kendinizi. Veya tüm bunların hiç yaşanmamış olmasını dilediniz.
  Apar topar çıktınız banyodan. Haberleri ya da gazeteyi açtınız. Akıllı telefonunuzdan Facebook'a şöyle bir göz attınız.  Dünyada neler olmuş!  İkinci aynanız size, arkadaşlarınızın dün gece dışarı çıktığını söyledi. Şahane fotoğraflar eklemişler. Maaş gününüze bir hafta var. Bu yüzden dün gece evde kalıp o aptal diziyi izlemek zorunda oluşunuza üzüldünüz. "Daha fazla kazanmalıyım!"  diyerek hırslandınız. Ailenize ve kendinize öfkelendiniz.
  Zaman yine hızla akıp gitti. Kahvaltı tepsisini kaderine terk edip, evden çıktınız. Servisin ya da otobüsün aynasında, bir kez daha kendinize baktınız. Trafik olacaktır elbette. Bir saat daha uyuyabilirsiniz. Şimdi koltuğunuza yaslanın. Defunctus est.